Hello World! สวัสดีชาวโลก!!!

สวัสดีเพื่อนชาว wordpress ทุกท่าน

กลับมาแล้ว กลับมาพร้อมกับการ update ประจำสัปดาห์

อาทิตย์ที่ผ่านมานี้เอง ไปออก Booth งานวันอัลไซเมอร์โลก 21 กย.2551 ณ รพ.ราชวิถี

งานนี้ไปช่วยด้วยใจจริง พวกเราในนามของ Thai Otsuka ก็อาสาไปเป็น Sponsor ให้กับงานนี้โดยเฉพาะ

ง่ายๆเลยก็คือเรามีเกมส์สนุกๆ ทั้งหมด 6 บูธให้ลุงป้าตายายที่มาร่วมงานได้เล่นกัน อาธิเช่น กิจกรรมวาดภาพ, การสาน, เต้นรำบำบัด, อโรมาเธอราพี, กิจกรรมทดสอบประสาทสัมผัส และโอลิมปิคผู้สูงอายุ

เมื่อร่วมกิจกรรมเสร็จแล้วก็นำบัตรกิจกรรมที่เข้าร่วมครบทั้ง 6 บูธ มารับแลกของรางวัลที่เรา มีอยู่ 2 รางวัลคือ 1. กระเป๋าผ้า Global Warming Bag และ 2. ปากกาลูกลื่น

Hilight ของงานคือ คุณ “แอน ทองประสม” ซึ่งคุณแอนได้ให้เกียรติร่วมเป็นแขกรับเชิญมาเล่าประสบการณ์โรคอัลไซเมอร์ที่เกิดขึ้นกับคุณยายของเธอให้พวกเราได้รับฟัง

งานนี้ก็มีทั้งผู้ป่วยอัลไซเมอร์ และผู้ดูแลผู้ป่วย ซึ่งอาจจะเป็นญาติหรือคนในบ้านที่มีหน้าที่ดูแลผู้ป่วย มาร่วมรับฟังวิธีการดูแลและการอยู่ร่วมกับผู้ป่วย ซึ่งงานนี้นอกจากจะได้ความรู้แล้วยังได้รับบุญกุศลกันไปด้วยนะ

งานนี้อิ่มบุญกันถ้วนหน้าค่ะ J

บรรยากาศภายในห้องประชุม

อ.ผู้เชี่ยวชาญโรคระบบประสาทและ Alzheimer

คุณ “แอน ทองประสม” มาเล่าเรื่องแลกเปลี่ยนประสบการณ์และความคิดเห็นกับผู้ป่วย

แอน ทองประสม ถามผู่ป่วยในห้องประชุมว่า “ไม่ทราบว่าคุณลุงคุณป้าพอจะจำผลงานของแอนได้บ้างหรือเปล่าคะ?”

มียายคนนึงลุกขึ้นตอบว่า”จำได้สิหนู นางเอกเรื่องจำเลยรักไง” ……… ฮา…..

น้องๆทีมงานของเรา น้องกล้วย และน้องเบญ สวยมั้ยล่ะ? (ยังงี้เค้าเรียก สวยและจิตใจดีไง) อิอิ

แจกแหลกเลยคร้าบบ

เร่เข้ามา ลุงป้า ตายาย วันนี้อยากแจกมากมาย อยากให้ได้กันไปทุกคนคร้าบบบ J

 

 

 

ป้าคนนี้ดีใจใหญ่เลย สังเกตได้จากสีหน้าและรอยยิ้มหลังจากได้รางวัลเป็นถุงผ้าลดโลกร้อน

ป้าคนนี้ดีใจใหญ่เลย สังเกตได้จากสีหน้าและรอยยิ้มหลังจากได้รางวัลเป็นถุงผ้าลดโลกร้อน

เห็นผู้ป่วยบางคนก็มาคนเดียว เดินหันซ้ายหันขวา…แบบไม่รู้จะถามใคร เราเลยอาสาเข้าไปถามซะเลย

“คุณยาย/คุณตา มาคนเดียวเหรอคะ?”

 ยาย/ตาบอก “มาคนเดียวจ้ะหนู”

“มีอะไรให้หนูช่วยมั้ยคะ?”

“เอ้อ…ไอ้บัตรนี้มีไว้ทำอะไรล่ะหนู? เกมส์นี้เล่นยังไง? ต้องทำยังไงถึงจะเข้าไปเล่นได้ล่ะ?” นู่น นี่ นั่น…ฯลฯ… คือมาแบบฉายเดี่ยวกันเลย ไอ้เราก็!!! ??? เกิดคำถามขึ้นในใจว่า แล้วลูกๆหลานๆของคุณยาย/คุณตาหายไปไหนกันหมด ทำไมถึงได้ปล่อยให้ท่านมาลำพังแบบนี้ รู้ทั้งรู้นะว่าท่านก็ป่วยเป็นอัลไซเมอร์ น่าจะมาช่วยดูแลอยู่เป็นเพื่อนให้อุ่นใจก็ยังดี เฮ้อ…ก็ได้แต่ถอนใจ และช่วยเหลือกันไปจนถึงที่สุด

ถ้าใครสักคนที่มีญาติป่วยเป็นอัลไซเมอร์แล้วบังเออิญเข้ามาอ่านใน Blog นี้ เราอยากจะขอบอกว่า…

คุณต้องมาเห็นตอนที่เค้าเดินเข้างานมาคนเดียว นี่งฟังหมอบรรยายโดยที่ไม่มีลูกหลานอยู่ข้างกายสักคน

คุณต้องมาเห็นตอนที่เค้านั่งทานข้าวคนเดียว โดยที่ไม่มีลูกหลานคอยดูแลเรื่องอาหารการกิน

คุณต้องมาเห็นตอนที่เค้าขอความช่วยเหลือจากเราเรื่องต่างๆ ถามหาห้องน้ำ, น้ำดื่ม เรื่องอาหาร ตลอดจนเรื่องของรถเมล์ว่าจะนั่งรถสายไหนกลับบ้านได้บ้าง

และ…คุณต้องมาเห็นตอนที่เค้าเข้าร่วมกิจกรรม เต้นรำบำบัด, สานปลาตะเพียน, วาดรูประบายสี ด้วยสีหน้าอันเปี่ยมสุข

อย่าเพียงแต่มองพวกเค้าเป็นแค่ผู้ป่วยอัลไซเมอร์หลงๆลืมๆ หรือมองแค่ว่าเค้าเหล่านั้นเป็นเพียงคนแก่ธรรมดาๆคนหนึ่ง ซึ่งต้องพูดซ้ำๆกันหลายๆครั้งถึงจะเข้าใจตรงกัน อยากให้สังคมช่วยเหลือซึ่งกันและกันให้มากๆ มิใช่คิดเพียงแค่ว่า มันเป็นหน้าที่ของใคร…คนใดคนหนึ่งเท่านั้น…

เพราะเราทุกคนคือพี่น้องกัน เลือดสีเดียวกัน นั่นคือสีธงชาติไทยนั่นเอง

ลองมองย้อนกลับไปบ้าง…หากวันหนึ่งคุณต้องป่วยด้วยโรคนี้แล้วไม่มีคนคอยดูแล คุณจะทำอย่างไร?

อยากเห็นคนไทยรักกันค่ะ J