Hello World! สวัสดีชาวโลก!!!

สวัสดีครับ ท่านผู้ชม J

วันนี้จะมาเล่าเรื่องขำๆ ของเด็กคนนึงให้ฟังนะ (เผาเด็กซะงั้น)

เรื่องก็มีอยู่ว่า เจ้าของ Blog มีหลานชายชื่อ “เจ้าโชกุน” (ใครที่เคยอ่าน Blog น้อง Nubalm มาแล้วน่าจะคุ้นเคยกันดี) อันที่จริงแล้วเด็กคนนี้ก็ไม่ใช่ญาติของเราหรอก ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย เป็นหลานของเพื่อนเจ้าบาล์ม (ชื่อนังโบ) แต่เด็กคนนี้มีอะไรพิเศษที่ดึงดูดเราให้รักแบบโงหัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว ความพิเศษและความน่ารักที่ว่านั่นก็คือ…

1. โชกุนเป็นเด็กผู้ชาย แต่หล่อนสนใจเรื่องสวยๆงามๆเอามาก

2. หล่อนชอบผู้หญิงใส่ต่างหู ถึงแม้คุณจะไม่สวยก็ตาม แต่ถ้าหากคุณใส่ต่างหูแล้วลองถามเค้าดูว่าคุณสวยมั้ย เค้าจะตอบทันทีว่า “สวยคับ”

3. คุณเธอชอบรองเท้าส้นสูงมาก เวลาไปหาที่บ้านแล้วเห็นรองเท้าเราก็จะเข้ามาหยิบๆจับๆอยู่นั่นล่ะ แล้วจะขอลองใส่เดินเล่น เวลาม่ามาเห็นเข้าก็จะตกใจ เพราะม่าจะดุและห้ามไม่ให้ใส่

4. ชอบดูนางแบบเวลาเดินแบบชุดแฟชั่น ดูแล้วก็จะเดินเขย่งตาม ประหนึ่งว่าชั้นก็ใส่ส้นสูงนะยะ

5. เป็นเด็กที่เต้นเก่งมาก ชอบเต้นเอโรบิกทุกๆเย็นหลังเลิกเรียน จนตอนนี้กลายเป็นนักเต้นรุ่นเยาว์ขวัญใจป้าๆแถวนั้นไปเรียบร้อยแล้ว

ฯลฯ   พอและ เดี๋ยวจะมากความ เข้าเรื่องกันดีกว่า

เมื่อไม่กีวันที่ผ่านมาสบโอกาส หลังจากจากที่ได้รับคำตัดพ้อมาจากเจ้าตัวดีเวลาใครถามว่า “อาบีบหายไปไหน?” เจ้าตัวแสบก็จะตอบว่า “อาบีบตายไปแล้วมั้ง???” (เค้าออกเสียงชื่อเราว่า “บีท” ไม่ได้ เลยออกมาเป็น “บีบ” ซะงั้น โดนหลานบีบเลยตู) ดูนังหลานบังเกิดเกล้าตอบไปได้…หลังเลิกงานเลยแวะไปเยี่ยมหลานชายตัวแสบที่บ้านเจ้าหล่อนซะเลย ก่อนไปแวะซื้อขนมกะกับข้าวไปฝากหลานกะม่า 18.00 น. นังอากะหลานก็พากันไปเต้นซะ 1 ชม. (หลานเต้นค่ะ อาไม่เต้น) กลับมาก็พากันอาบน้ำ , ป้อนข้าวให้หลาน เสร้จแล้วเราก็มานั่งกินข้าวกับม่า ระหว่างนั้นก็สอนการบ้านหลาน ไปด้วย

โชกุนเอาการบ้านมาให้ดู แล้วเรื่องขำขันก็เริ่มขึ้น…

โชกุน     :   อาบีบ พี่กุนจะทำการบ้านแล้วนะ วันนี้คุณครูให้การบ้านมาด้วย

อาบีบ     :   เหรอคับ วันนี้คุณครูให้การบ้านอะไรล่ะลูก?

โชกุน     :   วันนี้คุณครูให้เขียนเลข 3 พี่กุนเก่งมั้ย?เขียนถึงเลข 3 แล้วนะ

อาบีบ     :   โห! พี่กุนเก่งจัง เขียนสวยๆนะลูก คุณครูจะได้ให้ 5 ดาว

โชกุน     :   คับ

———————–

เวลาผ่านไป 10 นาที เจ้าหนูโชกุนก็เขียนเลข 3 ตามเส้นประไปได้ 1 บรรทัด ตัวหนังสือสวยมาก ลายเส้นดูดี และเห็นแล้วว่ากำลังจะขึ้นบรรทัดที่ 2

———————–

ผ่านไปอีก 15 นาที โชกุนของเราก็เขียนมาได้ครึ่งหนึ่งของบรรทัดที่ 2 แล้ว ช่วงนี้เริ่มสังเกตได้ว่าสีหน้าเริ่มจะไม่ค่อยสู้ดีเหมือนบรรทัดแรก ตัวหนังสือเริ่มบิดๆเบี้ยวๆ เขียนแล้วลบบ่อยขึ้นจนเศษยางลบเต็มสมุดไปหมด เห็นท่าไม่ค่อยดี เราเลยพูดให้กำลังใจหลานว่า

อาบีบ     :   โชกุนตั้งใจเขียนสวยๆนะลูก ถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวอาพาไปซื้อปีโป้นะคับ

โชกุน     :   ……………………….

———————–

ผ่านไปอีกราวๆ 20 นาที คราวนี้ได้ยินเสียงม่าดุหลานว่า…

ม่า         :   โชกุนหนูทำอะไรนะลูก? ขีดหนังสือทำไมเลอะเทอะไปหมดแล้ว เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวแม่จะตีให้……..ฯลฯ (หลังจากนั้นม่าก็บ่นๆๆๆ…)

เราหันไปดูเห็นเจ้าหลานชายกำลังเอาดินสอขีดเต็มหน้ากระดาษไปหมด จากเลข 3 กลายเป็นเลขอะไรบ้างก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเค้าคงโมโห ร้องไห้…แล้วก็พูดว่า…

โชกุน     :   ไม่ทำแม่งแล้ว! ฮือๆ อาบีบ…หนูเขียนเลข 3 ไม่ได้ โฮ….

ไอ้เราก็ทั้งปลอบทั้งขำหลานไปด้วย เด็กหนอเด็ก ความอดทนเจ้ายังมีขีดจำกัด คิดอะไรก็แสดงออกมาอย่างนั้น ช่างเป็นเรื่องขำขันที่นึกถึงทีไรก็อมยิ้มไปด้วยทุกที…

แล้วคุณล่ะ!  ตอนคุณยังเด็ก เคยเป็นแบบนี้บ้างหรือเปล่า??? J