Hello World! สวัสดีชาวโลก!!!

A moment in June…A moment in Kim…

 

สวัสดีวันศุกร์ค่ะ

 

เราชอบวันศุกร์ เพราะเสาร์-อาทิตย์จะได้หยุดพักผ่อนซะที (แน่ใจ!อ่ะ)

วันเสาร์ที่แล้วมีโอกาศอันดี ที่ได้รับเชิญให้ไปร่วมงานแต่งงานของเพื่อนรุ่นน้องสมัยมัธยม ซึ่ง“น้องคิ้ม”ได้เข้าพิธิวิวาห์กับชายหนุ่มนายร้อยหทารผู้น่ารักนามว่า “พี่จูน”

บรรยากาศในงานอบอวนไปด้วยความสุข

ที่ผู้คนต่างมาร่วมอวยพรและเป็นศักขีพยานรักในครั้งนี้ รวมทั้งข้าน้อยด้วย (แอบไปเป็นตากล้อง)

ตากล้องจำเป็นจึงเก็บภาพความน่ารักของคนทั้งคู่ และอีกหลายๆคู่มาฝาก

ตามไปดูกันเลยคับพี่น้อง…

 

รูปถ่ายหน้างาน

 

Wedding Photo Collection (แอบไปถ่ายที่ซุ้มมาอีกที)

 

A moment in June…Now Showing J

พี่จูนช่างเข้าใจจัดงานได้พอดีกับที่หนังเรื่องนี้เข้าเลยนะ

 

สองสาวเพื่อนสนิท

 

น้องสาวคิ้ม พี่ชายและลูกพี่ลูกน้อง

 

สวย…เลือก(ไม่)ได้ค่า…

 

กับผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาว และเจ้าบ่าว

 

น้องสาวคิ้ม และหนุ่มน้อยๆ ของเรา น้องฮง

 

น้ำแข็งแกะสลักรูปหัวใจ และเค้กงานแต่ง

 

พรหมลิขิตบันดาลชักพา…ดลให้มาพบกันทันใด

 

นังเพื่อน…เรื่องกินเรื่องใหญ่เลยนะแก!

 

นายร้อยแปลขบวน เตรียมตั้งซุ้มกระบี่ (ทั้งหมดแถวตรง!)

 

ฝันของผู้หญิงส่วนใหญ่ที่มักจะไปไม่ถึงเพราะไร้ซึ่งวาสนา

พิธีแต่งงานลอดซุ้มกระบี่

(ไม่เป็นไรจ้ะคิ้ม เดี๋ยวพี่ไปลอด “ภูเก็ต” แทน “กระบี่”ละกัน ฮ่าๆ) J

 

โยนดอกไม้ให้เพื่อนเจ้าสาว(ที่ยังโสด)ตามธรรมเนียม

 

จูบ คุณคิดว่าไม่สำคัญ แต่เมื่อคุณจูบฉันทำไมฉันสั่นไปถึงหัวใจ

 

คู่นี้ก็น่ารักไม่แพ้กัน

 

ช่วยกันส่ง SMS เข้ามาโหวต AF ทั้ง 4 ด้วยนะคะ

 

กับเพื่อนที่ Tai Yo Ink

 

 

 

กับเจ้าของบล็อก ซึ่งมันไปเดินป้วนเปี้ยนถ่ายรูปเอามาลงบล็อกเพื่อหากิน

(คิ้ม…จ่ายมาใบละ 5 บาทด้วยนะ  หุหุ)

 

พี่ไม่มีอะไรสวยหรูจะมอบให้คิ้ม พี่มีแค่คำอวยพรจากใจที่จะมอบให้

ขอให้คิ้มและพี่จูนมีความสุขมากๆ นะคะ

J

 

ปล. ถึงน้องคิ้ม, เพื่อนหมวยกะเพื่อนเจี๊ยบ, พี่อ้วน และน้องสาวน้องชาย  ขอแจ้งให้ทราบว่า Up Blog ให้แล้วนะคับพี่น้อง!!!

 

ปล.2  นังหมวยมันแอบเล็งพี่นายร้อยคนนี้เอาไว้ ได้ข่าวว่ามีแฟนแล้ว (ไม่เป็นไรเพื่อน แกยังมีชั้น) ฮา….

ยินดีด้วยนะ

Congratulation on your success!!!

ขอแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่แห่งรั้วมหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ซึ่งได้แก่…

น้องโบว์จัง (Hiso ล้านนา) ของเรานั่นเอง

 

และอีกหนึ่งน้องผู้น่ารัก จากรั้วมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ นั่นคือ…

น้องเบลล์ (เบ่วเบ๊ว ของพี่) J

 

……………………………………………………

******************************************

เมื่อเจ้านางน้อย รับปริญญาบัตร…

น่ารักเข้าไป  ไอ้แสบ!!!

 

 …………………………

และเบ่วเบ๊ว ในชุดครุย…

 

…………………..

ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ

และขอให้น้องประสบความสำเร็จในทุกๆสิ่งที่น้องคาดหวังไว้ในทุกๆเรื่อง

   

 

ขอให้โบว์ปิดได้ขายดี (ก้าวตาม Target ให้ทันเด้ออี่น้อง) 

 

  

 ขอให้เบลล์ปิดได้ทุกเดือนเช่นกัน (ขอให้ รพ.ที่เราก็รู้ว่าที่ไหน? ยอมใช้ยาช่วยน้องซะที) อิอิ

 พี่ก็คงทำให้น้องได้เท่านี้…

ยินดีด้วยนะคะ J

 กับเพื่อนๆ พี่ๆ ที่ทำงาน

กับนายน้อยและหนูเล็ก

เบลล์ – พี่หมู – โบว์ 

ยังกะรูปการ์ดงานแต่งเลยอ่ะ (อิอิ)

เมื่อเจ้านางถูกชายหนุ่มปฏิเสธรัก

กับเจ้าของ Blog

แซนวิชบัณฑิตใหม่ค่ะ (พี่เสมตายแน่)

ชอบรูปนี้เป็นการส่วนตัว ดูมีสีสันดีจัง

จบแล้วก็มาแจวเรือจ้างกันซะงั้น!

ขอให้มีความสุขกับทุกๆวันนะคะ

 

สวัสดีมิตรรักแฟนเพลงทั้งหลาย

หายหน้าหายตาไปนาน ไม่ได้ up blog เลย มาวันนี้จะพาไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน…

เมื่อเดือนตุลาคมที่ผ่านมา มีทริปจัดพวกหมอไปสัมมนาวิชาการ เลยมีโอกาศ(อันน้อยนิด) ได้ไปสัมผัสธรรมชาติที่โอบล้อมไปด้วยต้นไม้ ขุนเขา และอากาศอันแสนจะบริสุทธิ์

วื่นวือ วื่นวือ … รอช้าทำไม ไปดูรูปกันเลยค่ะ J

ณ The Scenery resort สวนผึ้ง ราชบุรี

บ้านสวยมาก เข้าไปแล้วอารมณ์ประหนึ่งฉันเป็น โฟรโด จากเรื่อง The Lord of the rings ก็ว่าได้

เล่นน้ำกันมั้ย?

บรรยากาศยามเย็น โรแมนติกมากๆๆๆๆๆ

ไกล้ๆกัน นากาย่า รีสอร์ท

ณ บ้านอ้อมกอดขุนเขา รีสอร์ท (เค้าว่ากันว่าเป็นพี่น้องกันกะเจ้าของ The Scenery resort นะ)

06.10 น. หน้าระเบียงห้อง

นี่ๆๆๆ เราพักบ้านหลังนี้

ภายในห้องนอน สวยป่าว? J

บรรยากาศโดยรอบ ขณะพาหมอเล่นเกมส์และร่วมกิจกรรมถ่ายภาพกับเรา

Trip บ้านสวนดำเนินสะดวก ยังไม่ได้ up เลยนะยัยหมวยเพื่อนรัก งานเยอะไม่มีเวลาค่ะ เดี๋ยวว่างแล้วจะ up ให้ชมกันนะจ้ะ J

สวัสดีเพื่อนชาว wordpress ทุกท่าน

กลับมาแล้ว กลับมาพร้อมกับการ update ประจำสัปดาห์

อาทิตย์ที่ผ่านมานี้เอง ไปออก Booth งานวันอัลไซเมอร์โลก 21 กย.2551 ณ รพ.ราชวิถี

งานนี้ไปช่วยด้วยใจจริง พวกเราในนามของ Thai Otsuka ก็อาสาไปเป็น Sponsor ให้กับงานนี้โดยเฉพาะ

ง่ายๆเลยก็คือเรามีเกมส์สนุกๆ ทั้งหมด 6 บูธให้ลุงป้าตายายที่มาร่วมงานได้เล่นกัน อาธิเช่น กิจกรรมวาดภาพ, การสาน, เต้นรำบำบัด, อโรมาเธอราพี, กิจกรรมทดสอบประสาทสัมผัส และโอลิมปิคผู้สูงอายุ

เมื่อร่วมกิจกรรมเสร็จแล้วก็นำบัตรกิจกรรมที่เข้าร่วมครบทั้ง 6 บูธ มารับแลกของรางวัลที่เรา มีอยู่ 2 รางวัลคือ 1. กระเป๋าผ้า Global Warming Bag และ 2. ปากกาลูกลื่น

Hilight ของงานคือ คุณ “แอน ทองประสม” ซึ่งคุณแอนได้ให้เกียรติร่วมเป็นแขกรับเชิญมาเล่าประสบการณ์โรคอัลไซเมอร์ที่เกิดขึ้นกับคุณยายของเธอให้พวกเราได้รับฟัง

งานนี้ก็มีทั้งผู้ป่วยอัลไซเมอร์ และผู้ดูแลผู้ป่วย ซึ่งอาจจะเป็นญาติหรือคนในบ้านที่มีหน้าที่ดูแลผู้ป่วย มาร่วมรับฟังวิธีการดูแลและการอยู่ร่วมกับผู้ป่วย ซึ่งงานนี้นอกจากจะได้ความรู้แล้วยังได้รับบุญกุศลกันไปด้วยนะ

งานนี้อิ่มบุญกันถ้วนหน้าค่ะ J

บรรยากาศภายในห้องประชุม

อ.ผู้เชี่ยวชาญโรคระบบประสาทและ Alzheimer

คุณ “แอน ทองประสม” มาเล่าเรื่องแลกเปลี่ยนประสบการณ์และความคิดเห็นกับผู้ป่วย

แอน ทองประสม ถามผู่ป่วยในห้องประชุมว่า “ไม่ทราบว่าคุณลุงคุณป้าพอจะจำผลงานของแอนได้บ้างหรือเปล่าคะ?”

มียายคนนึงลุกขึ้นตอบว่า”จำได้สิหนู นางเอกเรื่องจำเลยรักไง” ……… ฮา…..

น้องๆทีมงานของเรา น้องกล้วย และน้องเบญ สวยมั้ยล่ะ? (ยังงี้เค้าเรียก สวยและจิตใจดีไง) อิอิ

แจกแหลกเลยคร้าบบ

เร่เข้ามา ลุงป้า ตายาย วันนี้อยากแจกมากมาย อยากให้ได้กันไปทุกคนคร้าบบบ J

 

 

 

ป้าคนนี้ดีใจใหญ่เลย สังเกตได้จากสีหน้าและรอยยิ้มหลังจากได้รางวัลเป็นถุงผ้าลดโลกร้อน

ป้าคนนี้ดีใจใหญ่เลย สังเกตได้จากสีหน้าและรอยยิ้มหลังจากได้รางวัลเป็นถุงผ้าลดโลกร้อน

เห็นผู้ป่วยบางคนก็มาคนเดียว เดินหันซ้ายหันขวา…แบบไม่รู้จะถามใคร เราเลยอาสาเข้าไปถามซะเลย

“คุณยาย/คุณตา มาคนเดียวเหรอคะ?”

 ยาย/ตาบอก “มาคนเดียวจ้ะหนู”

“มีอะไรให้หนูช่วยมั้ยคะ?”

“เอ้อ…ไอ้บัตรนี้มีไว้ทำอะไรล่ะหนู? เกมส์นี้เล่นยังไง? ต้องทำยังไงถึงจะเข้าไปเล่นได้ล่ะ?” นู่น นี่ นั่น…ฯลฯ… คือมาแบบฉายเดี่ยวกันเลย ไอ้เราก็!!! ??? เกิดคำถามขึ้นในใจว่า แล้วลูกๆหลานๆของคุณยาย/คุณตาหายไปไหนกันหมด ทำไมถึงได้ปล่อยให้ท่านมาลำพังแบบนี้ รู้ทั้งรู้นะว่าท่านก็ป่วยเป็นอัลไซเมอร์ น่าจะมาช่วยดูแลอยู่เป็นเพื่อนให้อุ่นใจก็ยังดี เฮ้อ…ก็ได้แต่ถอนใจ และช่วยเหลือกันไปจนถึงที่สุด

ถ้าใครสักคนที่มีญาติป่วยเป็นอัลไซเมอร์แล้วบังเออิญเข้ามาอ่านใน Blog นี้ เราอยากจะขอบอกว่า…

คุณต้องมาเห็นตอนที่เค้าเดินเข้างานมาคนเดียว นี่งฟังหมอบรรยายโดยที่ไม่มีลูกหลานอยู่ข้างกายสักคน

คุณต้องมาเห็นตอนที่เค้านั่งทานข้าวคนเดียว โดยที่ไม่มีลูกหลานคอยดูแลเรื่องอาหารการกิน

คุณต้องมาเห็นตอนที่เค้าขอความช่วยเหลือจากเราเรื่องต่างๆ ถามหาห้องน้ำ, น้ำดื่ม เรื่องอาหาร ตลอดจนเรื่องของรถเมล์ว่าจะนั่งรถสายไหนกลับบ้านได้บ้าง

และ…คุณต้องมาเห็นตอนที่เค้าเข้าร่วมกิจกรรม เต้นรำบำบัด, สานปลาตะเพียน, วาดรูประบายสี ด้วยสีหน้าอันเปี่ยมสุข

อย่าเพียงแต่มองพวกเค้าเป็นแค่ผู้ป่วยอัลไซเมอร์หลงๆลืมๆ หรือมองแค่ว่าเค้าเหล่านั้นเป็นเพียงคนแก่ธรรมดาๆคนหนึ่ง ซึ่งต้องพูดซ้ำๆกันหลายๆครั้งถึงจะเข้าใจตรงกัน อยากให้สังคมช่วยเหลือซึ่งกันและกันให้มากๆ มิใช่คิดเพียงแค่ว่า มันเป็นหน้าที่ของใคร…คนใดคนหนึ่งเท่านั้น…

เพราะเราทุกคนคือพี่น้องกัน เลือดสีเดียวกัน นั่นคือสีธงชาติไทยนั่นเอง

ลองมองย้อนกลับไปบ้าง…หากวันหนึ่งคุณต้องป่วยด้วยโรคนี้แล้วไม่มีคนคอยดูแล คุณจะทำอย่างไร?

อยากเห็นคนไทยรักกันค่ะ J

สวัสดีผู้มาเยือนทุกทั่น…

อาทิตย์ที่ผ่านมานี้ผู้เขียนมีความสุขมากมายมาฝาก

เริ่มจากวันเสาร์…

ไปดูหนังกับน้องๆที่ทำงาน ไปกัน 5 ชีวิต หนังที่ไปดูคือ The Mummy 3 ซึ่งเราก็ดูเป็นรอบที่ 2 แล้วเช่นกัน เนื่องจากว่าน้องๆเรียกร้องว่าอยากดู Wall-E แต่รอบที่จะดูกันดันไม่เอื้ออำนวย เพราะต่างคนต่างต้องแยกย้ายกันไปทำกิจกรรมช่วงบ่าย เลยมาลงเอยที่เรื่องนี้แทน (ปล. ดูฟรีครับพี่น้อง-อภินันทนาการจากเจ๊ฝน รองผู้จัดการโรงหนังผู้น่ารักของเรานั่นเอง…

วันอาทิตย์…

ไปดู Concert “ร้าย รัก กัด จิก” by  Parn ปาน ธนพร แวกประยูร บัตรนั้นทั่นได้แต่ใดมา?…คำตอบก็คือได้มาฟรีๆอีกเช่นกัน อภินันทนาการจากเพื่อน Mink เลขาผู้น่ารักแห่ง RS Public Company นั่นเอง (มิ้งค์..ชั้นรักแกว่ะเพื่อน!) ถ้ามิ้งค์มันรู้ มันคงบอก “แกมารักชั้นกะอีตอนได้ของฟรีเนี่ยนะ นังเพื่อนบ้า!)”ฮ่าๆๆๆ เอาน่าเพื่อน..เดี๋ยวเราเลี้ยงหนังฟรีเป็นการแลกเปลี่ยนละกันนะแก

บรรยากาศหน้างาน ณ Paragon Hall 3

เจอแล้วเพื่อนรัก (หล่อนคนนี้แหละ นายกสมาคมเลขาหน้าตาดีแห่งประเทศไทย 555)

นายกสมาคมเลขาหน้าตาดี vs. รองนายกสมาคมฯ กับคุณน้องสาวตัวดี

เย้…ได้แย้วๆ ตั๋ว concert!!!

กับพี่ชมพู ฟรุ๊ตตี้ รองประธานฯ RS ผู้ชายคนนี้แหละที่เขียนเพลงให้กับปานและดังมาแล้วหลายต่อหลายเพลง ผู้ชายคนนี้แหละที่ปั้น Four+Mod และ Girlry Berry ให้ดังเปรี้ยงปร้างมาแล้ว (ขอบอกว่าพี่แก Friendly มั่กๆ)

เย้ๆๆๆ พี่เค้ารับพวกเราเข้าวงการแล้ว เยส!

เอ่อ…พี่ชมพูคะ ช่วยปั้นหนูกะนังนี่ให้ดังสะทีได้มั้ยคะ?

ส่วนภาพบรรยากาศภายในงาน ไม่สามารถบันทึกภาพนิ่งมาฝากได้ เนื่องจากมึดมาก เลยได้แต่แอบอัด Clip เอาไว้บ้างในบาง Shot

Guest ในงานนี้ได้แก่ โหน่ง วสันต์ อุตมะโยธิน, อ้น ศรีพรรณ, พี่เอ๋ นรินทร ณ บางช้าง, ชมพู่ อารยา เอฮาเกด และ หนุ่มหล่อล่ำ ดำ เฟิร์ม น๊อต วรฤทธิ์ เฟื่องอารมณ์

ทุกเพลงของพี่ปาน โดน..โดน…โดน…แล้วก็โดน เพลงเยอะมาก ไม่อาจสาธยายได้หมด เอาเป็นว่า ของเค้าดีจริงๆฮะท่าน ถูกใจทั้งคนอกหัก รักคุด โดนทิ้งโดนขว้าง โดนแย่งโดนยื้อ

เนื้อหาของเพลงก็มีทั้งรักบนความเข้าใจ รักจากความผิดหวัง เสียอกเสียใจ เสียน้ำตา เสียทุกสิ่งทุกอย่าง บางเพลงก็แรงเสียจนคนฟังอินตามไปด้วยก็มี อย่างเพลง “เบอร์นี้ ไม่มีคนของเธอ” มีท่อนหนึ่งของเพลงที่ร้องว่า ‘จำไว้…หากไม่มีใครตาย อย่าโทร’โอ้ว..แรงจริงๆครับพี่น้อง

สรุปแล้วมุมมองแห่งเพลงรักของปาน พี่แกบอกว่า ‘ความรักเป็นสิ่งที่งดงาม เราต้องรู้จักที่จะรัก และใช้ความรักให้เป็น อย่าให้ความรักมาใช้เรา’

Concert จบประมาณ 5 ทุ่ม 15 นาที ได้เวลากลับบ้านนนอน ช่างเป็นอาทิตย์ที่ Happy จริงๆเชียว

ปล. ขอบคุณ มิ้งค์กี้ เพื่อนที่แสนดีของฉัน ที่ทำให้เราได้เสพความสุขจากดนตรีอย่างเต็มอิ่มในครั้งนี้ Thanks a lot my best friend ^_^

 (อาทิตย์นี้โชคดีจริงจริ๊ง..มีแต่ของฟรีมาประเคนให้ ว่ะฮ่ะฮ่า)

 

 

ยินดีด้วยนะ

Congratulation on your success!!!

 

ขอแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่แห่งรั้วมหาวิทยาลัยมหิดล

ซึ่งได้แก่…

 

น้อง Big ของเรานั่นเอง

ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ

และขอให้น้องประสบความสำเร็จในทุกๆสิ่งที่น้องคาดหวังไว้

 

พี่ก็คงทำให้น้องได้เท่านี้…

 

ยินดีด้วยนะคะ J

 

ปล. ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้ไปร่วมงาน ไว้ถือโอกาสไปงานแต่งน้องเลยละกัน อิอิ..  J

 

พี่หมู, พี่เสมและบัณฑิตหมาดๆ

พี่หมูและบัณฑิต หัวหน้าเราก็ไปกะเค้าด้วยนะเออ…(เป็นบุญของน้องจริงๆ)

เอ่อ…พี่เสมครับ…ยิ้มพี่จริงใจมากเรย…ฮิฮิ

น้องเบญก็มากะเค้าด้วยนะเออ…(She คง Concept สวยไม่เลิกรา) 555…

 

ชอบรูปนี้จัง ดูดีๆแล้วเหมือนรูปที่เค้าชอบถ่ายตอนแต่งงานเลย เอ่อ…หรือว่า???

 ไม่นะเบญ…เบญคิดใหม่ได้นะ T_T  (ฮ่าๆๆ)

 

งานต่อไปก็คงเป็น “หนูเบญและหนูกล้วย” คู่หู Duo แห่งทีม

ถ้าพี่ไปได้ พี่จะไปถ่ายรูปให้นะคะ ^_^

สวัสดีครับ ท่านผู้ชม J

 

วันนี้จะมาเล่าเรื่องขำๆ ของเด็กคนนึงให้ฟังนะ (เผาเด็กซะงั้น)

 

เรื่องก็มีอยู่ว่า เจ้าของ Blog มีหลานชายชื่อ “เจ้าโชกุน” (ใครที่เคยอ่าน Blog น้อง Nubalm มาแล้วน่าจะคุ้นเคยกันดี) อันที่จริงแล้วเด็กคนนี้ก็ไม่ใช่ญาติของเราหรอก ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย เป็นหลานของเพื่อนเจ้าบาล์ม (ชื่อนังโบ) แต่เด็กคนนี้มีอะไรพิเศษที่ดึงดูดเราให้รักแบบโงหัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว ความพิเศษและความน่ารักที่ว่านั่นก็คือ…

 

1. โชกุนเป็นเด็กผู้ชาย แต่หล่อนสนใจเรื่องสวยๆงามๆเอามาก

2. หล่อนชอบผู้หญิงใส่ต่างหู ถึงแม้คุณจะไม่สวยก็ตาม แต่ถ้าหากคุณใส่ต่างหูแล้วลองถามเค้าดูว่าคุณสวยมั้ย เค้าจะตอบทันทีว่า “สวยคับ”

3. คุณเธอชอบรองเท้าส้นสูงมาก เวลาไปหาที่บ้านแล้วเห็นรองเท้าเราก็จะเข้ามาหยิบๆจับๆอยู่นั่นล่ะ แล้วจะขอลองใส่เดินเล่น เวลาม่ามาเห็นเข้าก็จะตกใจ เพราะม่าจะดุและห้ามไม่ให้ใส่

4. ชอบดูนางแบบเวลาเดินแบบชุดแฟชั่น ดูแล้วก็จะเดินเขย่งตาม ประหนึ่งว่าชั้นก็ใส่ส้นสูงนะยะ

5. เป็นเด็กที่เต้นเก่งมาก ชอบเต้นเอโรบิกทุกๆเย็นหลังเลิกเรียน จนตอนนี้กลายเป็นนักเต้นรุ่นเยาว์ขวัญใจป้าๆแถวนั้นไปเรียบร้อยแล้ว

ฯลฯ   พอและ เดี๋ยวจะมากความ เข้าเรื่องกันดีกว่า

 

เมื่อไม่กีวันที่ผ่านมาสบโอกาส หลังจากจากที่ได้รับคำตัดพ้อมาจากเจ้าตัวดีเวลาใครถามว่า “อาบีบหายไปไหน?” เจ้าตัวแสบก็จะตอบว่า “อาบีบตายไปแล้วมั้ง???” (เค้าออกเสียงชื่อเราว่า “บีท” ไม่ได้ เลยออกมาเป็น “บีบ” ซะงั้น โดนหลานบีบเลยตู) ดูนังหลานบังเกิดเกล้าตอบไปได้…หลังเลิกงานเลยแวะไปเยี่ยมหลานชายตัวแสบที่บ้านเจ้าหล่อนซะเลย ก่อนไปแวะซื้อขนมกะกับข้าวไปฝากหลานกะม่า 18.00 น. นังอากะหลานก็พากันไปเต้นซะ 1 ชม. (หลานเต้นค่ะ อาไม่เต้น) กลับมาก็พากันอาบน้ำ , ป้อนข้าวให้หลาน เสร้จแล้วเราก็มานั่งกินข้าวกับม่า ระหว่างนั้นก็สอนการบ้านหลาน ไปด้วย

 

โชกุนเอาการบ้านมาให้ดู แล้วเรื่องขำขันก็เริ่มขึ้น…

 

โชกุน     :   อาบีบ พี่กุนจะทำการบ้านแล้วนะ วันนี้คุณครูให้การบ้านมาด้วย

อาบีบ     :   เหรอคับ วันนี้คุณครูให้การบ้านอะไรล่ะลูก?

โชกุน     :   วันนี้คุณครูให้เขียนเลข 3 พี่กุนเก่งมั้ย?เขียนถึงเลข 3 แล้วนะ

อาบีบ     :   โห! พี่กุนเก่งจัง เขียนสวยๆนะลูก คุณครูจะได้ให้ 5 ดาว

โชกุน     :   คับ

———————–

เวลาผ่านไป 10 นาที เจ้าหนูโชกุนก็เขียนเลข 3 ตามเส้นประไปได้ 1 บรรทัด ตัวหนังสือสวยมาก ลายเส้นดูดี และเห็นแล้วว่ากำลังจะขึ้นบรรทัดที่ 2

———————–

ผ่านไปอีก 15 นาที โชกุนของเราก็เขียนมาได้ครึ่งหนึ่งของบรรทัดที่ 2 แล้ว ช่วงนี้เริ่มสังเกตได้ว่าสีหน้าเริ่มจะไม่ค่อยสู้ดีเหมือนบรรทัดแรก ตัวหนังสือเริ่มบิดๆเบี้ยวๆ เขียนแล้วลบบ่อยขึ้นจนเศษยางลบเต็มสมุดไปหมด เห็นท่าไม่ค่อยดี เราเลยพูดให้กำลังใจหลานว่า

อาบีบ     :   โชกุนตั้งใจเขียนสวยๆนะลูก ถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวอาพาไปซื้อปีโป้นะคับ

โชกุน     :   ……………………….

 

———————–

ผ่านไปอีกราวๆ 20 นาที คราวนี้ได้ยินเสียงม่าดุหลานว่า…

 

ม่า         :   โชกุนหนูทำอะไรนะลูก? ขีดหนังสือทำไมเลอะเทอะไปหมดแล้ว เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวแม่จะตีให้……..ฯลฯ (หลังจากนั้นม่าก็บ่นๆๆๆ…)

 

เราหันไปดูเห็นเจ้าหลานชายกำลังเอาดินสอขีดเต็มหน้ากระดาษไปหมด จากเลข 3 กลายเป็นเลขอะไรบ้างก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเค้าคงโมโห ร้องไห้…แล้วก็พูดว่า…

 

โชกุน     :   ไม่ทำแม่งแล้ว! ฮือๆ อาบีบ…หนูเขียนเลข 3 ไม่ได้ โฮ….

 

ไอ้เราก็ทั้งปลอบทั้งขำหลานไปด้วย เด็กหนอเด็ก ความอดทนเจ้ายังมีขีดจำกัด คิดอะไรก็แสดงออกมาอย่างนั้น ช่างเป็นเรื่องขำขันที่นึกถึงทีไรก็อมยิ้มไปด้วยทุกที…

แล้วคุณล่ะ!  ตอนคุณยังเด็ก เคยเป็นแบบนี้บ้างหรือเปล่า??? J

ยินดีด้วยนะ

Congratulation on your success!!!

 

ขอแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่แห่งรั้วมหาวิทยาลัยศิลปากร

อันได้แก่…

 

น้องหนูเล็ก

 

 

น้องอ๊อด

Song : Hello world

Artist : Saddle Club

Hello world, this is me
Life should be… fun for everyone

Life is easy if you wear a smile
Just be yourself don’t ever change your style
You are you, I am me, we’ll be free

Hello world, this is me
Life should be, fun for everyone
Hello world, come and see
This is me

Come on Baby, don’t be afraid
Come on Baby, It’s not too late
Say you do, won’t you open up the door and let me in

Hello world, this is me
Life should be, fun for everyone
Hello world, come and see
Life should be, fun for everyone

Every now and then I’m insecure
Let me show you life can be so pure
Seize the day, wear a big happy smile upon your face

Look into my eyes and tell me straight
For you I’ll make the whole world wait
Let me know, if it’s so, let it show

Hello world, this is me
Life should be, fun for everyone
Hello world, come and see
This is me

Come on Baby, don’t be afraid
Come on Baby, It’s not too late
Say you do, won’t you open up the door and let me in
———————————–

สวัสดีชาวโลก!!!

หลังจากที่ได้กระทำการแอบอ่าน blog ชาวบ้านมานานนับปี ก็ตระหนักอยู่ในจิตคิดอยู่ในใจแล้วว่า สมควรแก่เวลาแล้วที่ข้าพเจ้านั้นจะทำการเปิด blog เป็นของตัวเองซะที แบบว่ามือใหม่ ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวกับเพื่อนๆชาว wordpress ไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

เอ้า…มัวแต่พูดพล่ำไปไย? ขอเชิญทุกท่านร่วมทำบุญขึ้นบ้านใหม่โดยพร้อมเพรียงกันได้แล้วเจ้าค่ะ ^-^

บ้านเรา…แสนสุขใจ…

นิมนต์ค่ะหลวงพ่อ

  

อามะ ภันเต  สา…ธุ!

  

เจิมเพื่อความเป็นศิริมงคล

 

 Home Sweet  Home…ลั้น ลา…

 

เปิดบ้านใหม่ เพื่อนก็ยังไม่มี!!! ยังไงก็ฝากคุณน้องสาวตัวดี (Nubalm) ช่วยกระจายข่าวให้ด้วยละกันนะ

 

หมายเหตุ : ขออภัยที่เจ้าภาพไม่สามารถมาเชิญทุกท่านด้วยตัวเองได้  อาหารก็ไม่มีเลี้ยง… ติดไว้ก่อนละกันนะ (ฮ่ะๆๆ) 

 

ปล. ขอขอบคุณทุกท่าน ที่แวะมางานบุญครั้งนี้